شدیدترین نوع توکسوپلاسموزیس نوع مادرزادی آن است. در صورتیکه مادر قبلا”به عفونت مبتلا نشده باشد و در زمان حاملگی عفونت را کسب کند انگل در فاز حاد می تواند از جفت عبور کرده و باعث عوارض گوناگونی شود. کسب عفونت در سه ماهه اول جنینی ممکن است باعث سقط جنین شود. اما در سه ماهه دوم منجر به تولد نوزاد با نقایصی نظیر کلسیفیکاسیون مغز و به میزان کمتر هیدروسفالی و میکروسفالی می شود. اختلالات حرکتی با منشاء عصبی نیز شایع است.
عوارض غیر قابل برگشت بوده و نوزادانی که زنده می مانند با علائم عقب ماندگی دست به گریبانند. کسب عفونت در سه ماهه آخر معمولا” منجر به عوارض چشمی بعدی نظیر کوریورتینیت می شود. از این رو تشخیص عفونت در دوران حاملگی حایز اهمیت می باشد. امروزه از روش های ایمونوفلورسانس و الایزا جهت تشخیص آنتی بادی از نوع IgG و IgM ضد توکسوپلاسما استفاده می شود.
مزایا :
کیت Rubella IgG پیشتاز طب ، ویروس سرخجه از یک قطعه RNA تک رشته ای، نوکلئوکپسید بیست وجهی و پوشش لیپو پروتئینی تشکیل شده است. بیماری سرخجه (سرخک آلمانی یا سرخک 3روزه) بیماری حاد تب داری است که باورود این ویروس از طریق مجاری تنفسی فوقانی ایجاد شده و به صورت بثورات پوستی و ایجاد لنفادنوپاتی پشت لاله گوش و پس سر مشخص می شود. عفونت با ویروس سرخجه در دوران حاملگی می تواند به سندرم سرخجه مادرزادی (CRS) منجر شود. زمان آلودگی با ویروس، در ماه های مختلف بارداری دارای اهمیت بسیارمی باشد. عفونت در طی 3 ماهه اول بارداری منجر به ایجاد ناهنجاری در حدود 85% از نوزادان و در 3 ماهه دوم بارداری، منجر به ایجاد ناهنجاری در حدود 15% از نوزادان می شود.
این ناهنجاری ها شامل عقب ماندگی ذهنی، بیماری های قلبی، کاتاراکت، کری، مننگوآنسفالیت و پان آنسفالیت پیشرونده می باشند. ویرمی در 3ماهه سوم بارداری معمولا منجر به نقایص جنینی نمی گردد. شناسایی IgG اختصاصی نشان دهنده وجود ایمنی نسبت به ویروس فوق می باشد زیرا فقط یک سروتیپ از ویروس سرخجه وجود دارد. آزمون های ممانعت از هماگلوتیناسیون (HI) و الایزا روش های استاندارد برای شناسایی ویروس سرخجه در بدن می باشند و با توجه به اینکه درتست HI قبل از انجام آزمایش باید مهار کننده های غیر اختصاصی را حذف نمود آزمون الایزا ترجیح داده میشود.
مزایا:
این باکتری در 98 – 95 درصد از بیماران مبتلا به زخم اثنی عشر و 90 – 60 درصد از مبتلایان به زخم معده وجود دارد، میزان شیوع عفونت با استفاده از روشهای باکتریولوژی، بافت شناسی و سرولوژی در افراد با علائم بالینی به حدود 90% می رسد، در حالیکه تعداد زیادی از بیماران (بیش از 50% در سنین بالای 50 سال) فقط توسط باکتری کلونیزه شده و تا آخر عمر علائم بالینی را نشان نمی دهند.
باید توجه داشت که وجود شواهدی همانند وجود آنتی بادی اختصاصی، تست مثبت اوره تنفسی و کشت یا بیوپسی مثبت بدون وجود علائم بالینی می توانند فقط دال بر کلونیزاسیون باکتری باشند ولی چنانچه علائم بالینی نیز وجود داشته باشد دلیل بر عفونت خواهد بود. روش الایزا به دلیل اختصاصیت و حساسیت بالا و آسانی در انجام تست به عنوان یک تست غربالگری در تشخیص مورد استفاده گسترده قرار گرفته است اما باید توجه داشت که مثبت شدن تست سنجش آنتی بادی IgG ضد هلیکوباکترپیلوری به روش الایزا دلیلی بر وجود باکتری در معده و یا بیماری فعال نمی باشد و باید تست های تائیدی دیگر نیز انجام شود.
مزایا: